วันนี้ได้มีโอกาสไปฟัง Opara ที่ศูนย์วัฒนธรรม ตอนที่นั่งฟังไปดูไป ก็ทำให้นึกถึงเรื่องที่เคยเกิดขึ้นในอดีต อยู่ ๆ ดีก็มานั่งคิดว่า เราก็เคยขึ้นไปยืนบนเวทีอันยิ่งใหญ่แห่งนี้เหมือนกันนี่นา

นั่งฟังเพลงไป นั่งคิดไป ก็นึกยิ้ม ถ้าจำได้ตอนนั้นก็คงอายุประมาณ 17 ปี ได้มีโอกาสขึ้นไปแสดง Ballet เรื่อง Nutcracker ได้รับบทเป็น อาราเบียน Dance

คิดถึงตอนเด็ก ๆ จัง ที่ชีวิตมีแต่ความฝัน ตรงไปตรงมา เคยขึ้นไปเต้นงานประกวดร้องเพลง สยามกลกาล ที่ต้องทำท่า Grand jete ครั้งแรก เดี่ยว ๆ จาก Stage A เข้า Stage B ตื่นเต้นแทบแย่ กระโดด Split สุดใจขาดดิ้น

เคยขึ้นไป Babb bird bird concert ไปแสดงบนนั้น มีเต้นผิดโดนพี่ปี๋ว่า นึกขำในใจ แล้วอีกหลายต่อหลายงาน

วันนี้เวทีแห่งนี้ยังมีมนต์ขลังอย่างน่าประหลาด ถึงแม้ปัจจุบันจะมีโรงละครเกิดขึ้นมากมาย แต่ที่นี่ก็สร้างคนมานักต่อนัก

วันนี้โตแล้วแม้ไม่ได้ขึ้นไปเต้นเอง แต่ก็ได้วนเวียนกลับมาด้วยหน้าที่การงาน หรือแม้จะเป็นผู้ชมเองก็ตาม ที่นี่ได้สอนอะไร ๆ ไว้เยอะ ที่นี่มีความหลังที่ดีกับนักแสดงทุก ๆ คน วันที่เหนื่อยท้อ หรืออะไรก็ตามแต่ ที่นี่ก็ดูอบอวล อบอุ่น เย็นสบายทุกครั้งที่กลับมาเยือน

ตอนพัก 15 นาที เดินไปที่ศาลาไทย มองอาคารภายนอก แล้วยิ้ม พร้อมกับความคิดที่วิ่งแล่นไปมา ทำให้เห็นทางบางอย่างที่ต้องทำ ต้องสู้เพื่อคนที่อยู่ข้างหลัง

มีคนเข้าใจหรือไม่เข้าใจก็ตามที แต่สิ่งที่ทำอยู่ก็สู้ยิบตา แม้อะไรจะเกิด ก็คงไม่ถอย แม้จะไม่พูดแต่ถ้าคนเข้าใจก็คงรู้ดี